ทำไมเธอต้องคอยร้องขอในสิ่งที่ฉันเคยบอกไปว่า "ฉันไม่สามารถให้เธอได้" ในเมื่อ "เธอเองก็ไม่สามารถให้ในสิ่งที่ฉันต้องการได้" เราเคยคุยกันไปแล้ว แต่ทำไมเธอถึงยังไม่ยอมทำใจ หรือเข้าใจมันจริง ๆ สักทีว่ามันคงกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว (หรือผู้หญิงนั้นซับซ้อนเกินไปสำหรับเธอ)

เราต่างก็มีภาระผูกพัน แต่เธอก็ชอบมองว่าภาระนั้นมันไม่ใช่ปัญหา แต่ฉันสามารถบอกเธอได้เลยว่า ตราบใดที่เธอยังแบกภาระอันนั้นอยู่ และเธอยังมองว่า "ฉันเป็นเพียงแค่คนที่เธอพอใจในเวลาที่เธอต้องการ" เราก็คงไม่ต้องพูด และไม่ต้องเจอกันอีก

มันทรมานนะ ทรมานกับการที่ต้องคอยบอกปฏิเสธิเธอ ในเมื่อลึก ๆ ในใจของฉันเองมันก็เรียกร้องในสิ่งที่เธอก็ให้ฉันไม่ได้

แต่แล้วทำไม ทำไมวันนี้เราต้องมาเจอกันอีก ทำไมฉันถึงใจอ่อนอีกครั้ง หรือเพราะเธอดื้อดึงเกินไป หรือเป็นเพราะความอยากเอาชนะของเธอแต่มันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว เพราะตอนนี้ระหว่างเรา มันมีช่องว่างที่ฉันเป็นคนสร้างมันเอาไว้ และมันก็คงจะไม่หายไปไหน ในเมื่อเราทั้งสองคนไม่ใช่ของกันและกัน

พอกันที กับสิ่งที่ให้ไม่ได้......~

และได้โปรด.... อย่ามาทำกับฉันเหมือนฉันนั้นสำคัญกับเธอเหลือเกินทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่เลย